Son Mola

Bir yalnızlık heyecanı şimdi benliğimde,
Tam ortasında yürümek lazım yolun,
Dikkat kesilmeden arkaya ve bakmadan öne…
Kaldırıp başı ufuklara, mavinin en derinlerine…
Film şeridini kopartıp hayatın,
Çocukluk rüyalarının içine düşmek,
Hiç çıkmamak ve tutulmamak fırtınaya…

İkindi yağmurlarında ıslanıp,
Aldırmamak lazım tendeki yaşa…
Bahçıvan olmak güller bahçesine,
Serinleten baharın ikliminde hapsolmak,
Vurmamak lazım ümit yeşerten yüreklere…

Rahiyaların büyüsüne kapılmak,
Barutun isinden uzak,
Diyarların en güzelinde hüküm sürmek,
Yaşamak lazım en derinlerde…
Soluklan önce yaralı kalbim,
Son molan bu senin.

Hayalin zorluğu yoracak daha,
Dizlerinin üzerine çökecek bedenin,
Başın zor kalkacak,
Gözkapakların hayli direnecek,
Dayanılmaz tepelerin ardına düşmeden…
Umudun yelkenine sıkı sarıl…
Ama önce bir soluklan,
Çünkü son molan bu senin…

İlkay Göçmen

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir