Mevsimim sensin

Bilmezsin kopan fırtınaları
Anlamazsın yağmur damlalarının sırlarını
Duymazsın bir yüreğin yıkılışını
Görmezsin karanlığın aydınlığa nasıl çıktığını…

Gece sessiz, ay kayıp, yürüdüğüm yerler karanlık… Sokakları aydınlatmak için yetmiyor lambalar.

Dışarıda, yalnız araç sesleri yankılanıyor. Pusulamı kaybetmiş bir şekilde, hangi yöne yürüdüğümü bilmiyorum. İnsanların şaşkın bakışları arasında seni, sensizliğine anlatıyorum. Bir sesleniş mektubu yazayım diyorum; ama cesaret edemiyorum.

Yorgunum, üzgünüm, kırgınım…

Yüreğimin yangını, içimden dışarı sıçrıyor. Artık taşıyamıyorum acımı. Yangının varlığını yine ben hissediyorum. Konuştuklarım karanlıkların boşluğunda kayboluyor. Çevremdekilerin anladığı tek şey:

Kuru bir ses…

Gözlerimin ihaneti, gönlümün ateşi oldu. Şimdilerde, keşke gözlerim seni görmeseydi diyorum.

Madem sevmesini bilmiyordun, neden gözlerimden yüreğime aktın?..

Hiç olmazsa sever gibi bakmasaydın.
Konuştuklarında yüreğimi cehenneme çevirmeseydin.

Yıktın beni, bakamıyorum kimselere. Bir hayalet gibi beni takip ediyorsun. Yalnız karanlıklarda konuşuyorum kendime.

Bilemezsin, benim bir deli gibi nasıl kendi kendime konuştuğumu.

Bilemezsin, sensiz yüreğimin hangi yanardağları barındırdığını.

Bilemezsin, seni tanımanın bende oluşturduğu pişmanlığı.

Bir mevsimlik yağmurdun, yağdın gönlüme ve bulutlarla birlikte gittin. Fakat ben, her mevsim açan çiçeklerden değildim. Gayri senin yağman için de mevsimin henüz gelmedi. Bu nedendir mevsimlerin varlığından haberdar olmayışım.

Kar yağıyor dışarıya. Düşmeden gönlüme soğuk ayrılık, tüm hafifliğiyle düşüyor kar. Mevsim kış, lakin benim mevsimim sensin.
Toprağın kokusu gelmiyor burnuma. Senin kokunu da dağ esintisi alıp götürdü. Geriye sevginin soğuk yüzü kaldı.

Sevmeye cesaret edemiyorum. Tekrar aynı kâbusları yaşama korkusu, ürkütüyor beni. Kalabalık yığınların arasında, yalnızlığın öyküsünü yazmak bana düştü.

Düştükçe de hüzün kapladı ruhumu.

İstemedim, ayrılığın keskin bıçağının aramıza girmesini.
İstemedim, sevmek isterken parçalanmayı.
İstemedim, kendimi sana kaptırırken sokaklarda kaybolmayı.
İstemedim, senden haber veren telefonların sesinin kesilmesini.
İstemedim, istemedim, istemedim…

Ben geldim, sen kaçtın.
Ben ağladım, sen sustun.
Ben koştum, sen uçtun.
Ben baktım, sen gözlerini kapattın.
Ben denizimi açtım, sen denizinde boğdun…

Sevmek yürek ister…

Öyle herkesin katlanacağı bir duygu değildir. Yandın mı bir kere, sönmezsin yıllar boyu. Geri dönüşün yoktur, ileriyi göremezsin. Yaşadıklarını da yaşanmamış sayamazsın…

Değişmeyen mevsimim sensin. Ben sende kaldım.. Peki ya sen kimde?..

Emrullah Bayrak

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir