Mahsen..

Izdırabım başucumda bölünmüş parçalara,
Sessiz ağlıyorum…
Ne bahar kucaklıyor, atıyor kırlara,
Ne sonbahara sığınıyorum alacakaranlıkta…
Tek benzeştiğim sararan yapraklar,
Her zerrem savruldukça kırılıyor,
Derdim dilsiz benim,
Bir iç çekişin içinde gizli,
Ayaklarımın altında ezili…

Bir tek ölüme açarım penceremi,
Kilidi kırık mahsenimi…
Avuçlarım terliyor en sert rüzgarlarda,
Yorgun bir kurşun gerginliğinde,
Hırçın bir çocuk annesi bezginliğinde,
Hayali çökmüş bir kızın yüreğindeyim…

İlkay Göçmen

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir